‘Welke omstandigheden?’ vroeg Wrench. Wrenchs toon was academisch, klinisch en emotieloos – op zichzelf al een huiveringwekkend effect.
‘Dat is iets tussen mij en mijn zus,’ snauwde Robert, zijn geduld raakte op. ‘Ik ben geduldig geweest, maar ik neem Emma mee naar huis. We moeten nog wat papierwerk ondertekenen in het ziekenhuis.’
‘Emma gaat nergens met je mee,’ zei ik, terwijl ik een stap zette die de resterende afstand overbrugde.
Roberts ogen werden koud en berekenend. Het masker was volledig afgevallen en onthulde de ware roofdier die eronder schuilging. « Je bemoeit je met een familiekwestie! Ik zou nu meteen de politie kunnen bellen. Melden dat een motorbende mijn nichtje gegijzeld houdt! »
‘Ga je gang,’ daagde ik hem uit, mijn hartslag stabiel en mijn concentratie volledig gericht. ‘Bel ze maar. Wij wachten wel.’
Het bewijs en de dreiging
Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn, zijn hand trilde lichtjes. Voordat hij kon bellen, kwam Doc uit het clubhuis tevoorschijn, met een uitdrukking van beheerste woede op zijn gezicht.
‘Ik heb net met dokter Martinez van St. Mary’s gebeld,’ kondigde Doc aan, zijn stem luid genoeg om de spanning te doorbreken. ‘Emma’s moeder, Rosa Rodriguez, vecht tegen baarmoederhalskanker in stadium vier. De kosten bedragen vijftigduizend dollar. Die bied ik aan te betalen,’ onderbrak Robert, wanhopig om de controle over het gesprek terug te krijgen. ‘Als Emma bij mij komt wonen, is het een eerlijke ruil.’
Doc zette twee langzame stappen in de richting van Robert, zijn ogen gefixeerd op het pak. ‘Is dat zo? Want dokter Martinez heeft ook iets interessants bevestigd. Rosa Rodriguez weigert pertinent de voogdijpapieren te ondertekenen. Ze is doodsbang dat u contact met haar dochter krijgt. Zo bang, dat ze liever zou sterven dan dat Emma bij u zou wonen.’
Roberts gezicht kleurde dieprood, een ongezonde tint. « Mijn zus is waanideeën aan het ontwikkelen! Ze is helemaal in de war door de pijnstillers! »
‘Of ze denkt heel helder na,’ wierp ik tegen, mijn stem weer terugvallend naar die lage, dreigende toon. ‘Helder genoeg om te weten wat voor man je bent. Je krijgt de voogdij niet, je krijgt het meisje niet, je krijgt niet waarvoor je hier werkelijk bent.’
‘Je weet helemaal niets over mij!’ snauwde hij, in een laatste poging tot bluf.
I picked up my phone. A digitized file appeared on the screen—an internal report, obtained through contacts I’d maintained since my Secret Service days, contacts who specialized in making questionable files appear and disappear. « Isaiah Chen. That’s your real name. You changed it to Robert Chen five years ago after you were investigated for inappropriate behavior with a minor in Oregon. No charges were filed because the family accepted a substantial settlement. Then you moved to California. Changed your name. A fresh start. »
Robert’s face went from red to deathly pale. He staggered backward and crashed into the side of his Mercedes. « How did you— »
« I was in Special Forces, » I said, the memory of long nights in a command center, searching for a target, returning with chilling clarity. « I know how to find things, people. Secrets. I know about the compound. I know about the family. I know about the child. And I know exactly what you are. »
The parking lot was quiet. Fifteen bikers formed an unbreakable semicircle. The trap was set.
“I’m calling the police,” Robert repeated, his voice barely audible.
« No, » Tank said, taking the final step forward. « You won’t. You’ll get in your car, drive away, and never contact Emma or her mother again. You’ll disappear from their lives forever. We’ll be closely monitoring every financial transaction, every background check, and every communication you make. »
“And what if I don’t?” Robert tried, with a last glimmer of defiance.
« Then we’ll make a few calls ourselves, » I said. « To the family in Oregon. To the other three families in two states—all with daughters around Emma’s age—that I found during my investigation. They’ve all been paid to keep quiet. Detective Sarah Morrison, » I added, hammering the final nail in the coffin. « She works for the Crimes Against Children Unit. She’s also Tank’s sister. She’d like to talk to you about some unsolved cases she’s been working on. »
Robert looked around at the faces of my men—men who had seen combat, been in prison, lived outside the rules. Men who understood the concept of finality. His gaze darted to Tank, then to Wrench, whose expression was utterly detached. He knew instinctively that if he stayed, the consequences wouldn’t be dealt with by the justice system.
See more on the next page
Advertisement
