‘Nee,’ corrigeerde Wrench, terwijl hij een stap naar voren zette. ‘Afpersing is wat jullie Emma’s moeder hebben aangedaan. Wat wij doen, is gerechtigheid . Nu tien seconden. Stap in je auto.’
De dure Italiaanse schoenen van Robert Chen schuurden over het beton toen hij zich in de Mercedes wurmde. Zijn handen tastten naar de sleutel, zijn professionele kalmte volledig verdwenen. De motor brulde en hij scheurde de parkeerplaats af, het gegil van zijn banden een pathetisch, wanhopig teken van terugtrekking.
‘Hij komt wel terug,’ voorspelde Tank, terwijl hij de achterlichten zag verdwijnen.
‘Nee, dat zal hij niet doen,’ antwoordde ik. ‘Doc heeft de opname. Ik heb de bestanden naar mijn contacten gestuurd. Isaiah Chen is nu een doelwit, geen succesvolle zakenman meer. Hij zal verhuizen, maar hij zal in de gaten gehouden worden. Nu,’ zei ik, terwijl ik me omdraaide naar het clubhuis. De adrenaline verdween, vervangen door een golf van koele, geconcentreerde vastberadenheid. ‘Laten we uitzoeken hoe we Emma’s moeder kunnen redden.’
De oorlogskamer van de IJzeren Broederschap
Binnen heerste een bizarre mix van plotselinge kalmte en intense bedrijvigheid. Raven legde een dekentje en zette een mok warme chocolademelk voor Emma bij de open haard, terwijl ze rustig met haar praatte over motoronderhoud. De rest van ons verzamelde zich rond de pokertafel, die nu dienst deed als commandopost.
‘Vijftigduizend dollar,’ mompelde Doc, terwijl hij op zijn telefoon keek. ‘Dat is het uitgangspunt. Het experimentele medicijn, als het werkt, zal vreselijk zijn. Rosa zal langdurige zorg nodig hebben, Emma zal ondersteuning nodig hebben. We hebben meer dan vijftigduizend nodig.’
‘Tank, begin de grote chartermaatschappijen te bellen,’ beval ik. ‘San Diego, Las Vegas, Phoenix, zelfs de oostkust. Vertel ze de waarheid. Een negenjarig meisje bood ons vijf dollar aan om haar moeder te redden van een monster. Dit is geen liefdadigheidsactie; dit is een statement. Zeg ze dat we elke cent nodig hebben die ze kunnen missen.’
Tank, normally slow and deliberate, suddenly moved with a terrifying speed. His voice, as he began the call, was low and insistent. He didn’t ask questions; he told the other chairmen what we were doing. The reaction was immediate. The Brotherhood’s network, normally focused on internal loyalty and self-preservation, sprang into action with a force I hadn’t seen since my early years at the club.
« Wrench, the crowdfunding page, » I said. « It has to be raw, honest, and unfiltered. Use the image of the five-dollar bill. Tell the story of the girl, the predatory uncle, and the fifty-thousand-dollar hole. »
Wrench, the club’s reluctant techie, began typing furiously. He didn’t use flowery language. His message was mercilessly effective: « We are the Iron Brotherhood. The media calls us criminals. We just got a call for help from a nine-year-old girl who offered us her life savings—$5—to save her mother from cancer and a monster. We took on the monster. Now we’re taking on the cancer. Help us prove her right. The world is cruel, but sometimes the bad guys do the right thing. »
The reaction was immediate and overwhelming. We were men who understood the dark side of the world, and that raw, unfiltered message resonated with people who were tired of pre-digested, polished fundraising appeals. They wanted a story of redemption. They wanted to take a swipe at the system and the « bad guys » who exploit the vulnerable.
By 3 a.m., the phones were ringing off the hook. San Diego bikers had pledged the entire proceeds of their last ride: $10,000. Phoenix matched that amount. Doc had a video call with a Veterans Administration (VA) contact, using his past as a medic to gain immediate access to medical aid funds for veterans. By the time the first rays of sunlight touched the grimy clubhouse windows, the counter on Wrench’s laptop had reached $50,000.
But the donations kept pouring in—small donations from workers who recognized Emma’s helplessness, and large sums from anonymous donors who simply wanted a miracle to happen. By noon the next day, we’d already raised $75,000. The additional $25,000 was earmarked for Rosa’s recovery, physical therapy, and Emma’s living expenses.
We were exhausted, excited, and filled with a heady mix of hope and disbelief. We had made fifty thousand dollars a reality in less than twenty-four hours, all because one child trusted us enough to give her last five dollars.
See more on the next page
Advertisement
